Door het dorp Sandpoint stormt een vrouw. Woedend volgt ze de middeleeuwse straten en stegen. Achter haar een optocht van vreemde wezens. Een dwerg in een vuile en bebloede maliënkolder. Een elf die eruit ziet alsof hij in de fik staat. Een soort duivel met een lange staart en een andere elf die nogal dronken heen en weer stommelt.
Wanneer de vrouw aankomt bij de kathedraal, daar alle aanwezige priesters en monnikken negeert en rechtstreeks doorloopt naar de begraafplaats wordt het de dwerg duidelijk wat ze van plan is. “Ze gaat de begrafenis van haar vader verstoren!” De dwerg neemt een besluit; deze vrouw is de eigenaresse van een taveerne in de stad. Iets overhoop halen op de begrafenis van haar vervreemde vader zal haar reputatie en dus klandizie kosten.
Niet dat de dwerg erg begaan was met haar zaak, of met haar vader. Maar er zijn nu eenmaal regels van fatsoen. En die ging de vrouw nu overtreden. De dwerg trekt een sprintje met zijn korte beentjes en probeert de vrouw vast te grijpen voor ze bij de uitvaartceremonie van haar vader kan komen…
‘Oké.’ Sacha kijkt mij ernstig aan. ‘Ik wil van jou een athletics-check.’
Ik pak mijn dobbelsteen met twintig kantjes en laat deze over de tafel rollen…
Het is vreemd om uit te leggen, maar tot een paar maanden geleden kende ik Sacha nog niet. Net als de rest van de mensen aan de tafel. Twee komen mij bekend voor, het kan zijn dat ik ze gezien heb. Maar kennen? Nee. We zijn ook geel collega’s, we hebben ook niet dezelfde leeftijd. Een veertiger zit naast een man van in de zestig die weer schouder aan schouder zit met een twintiger die druk zit te schrijven.
Door mijn actie zijn we even uit het verhaal getrokken en wachten we op het effect van de “check” waar Sacha om gevraagd heeft. Eufemistisch noem ik deze donderdagavond elke twee weken “spelletjesavond” het dekt de lading en het voorkomt vreemde vragen of vreemde blikken. We spelen geen Monopoly of Risk maar Dungeons and Dragons. Afgekort D&D of DnD.
Het lijkt veel op de fantasie spelletjes die je als kind speelde met lego, poppen of gewoon met je vriendjes. Er komt heel veel fantasie bij kijken. Maar achter die façade van fantasie zitten strikte regels en toepassingen. Sacha is in dit geval de verhalenverteller, spelleider oftewel de Dungeon Master. Dat is méér dan het spelen van de bank bij Monopoly. Hij speelt niet alleen de baas. Hij ís de baas. Zonder Sacha is er geen verhaal, zonder verhaal is er geen spel en zonder spel zouden we hier niet zitten.
D&D wint de laatste jaren aan populariteit. Het spel speelt een grote rol in de Netflix-serie Stranger Things. En er zijn meerdere andere series die een aflevering eraan hebben gewijd. Op het internet wemelt het van de podcasts en filmpjes van mensen die het spelen.
Ik kende het al vóór het meer mainstream werd. Naar aanleiding van de “ontrading” van het Vaticaan op het lezen van Harry Potter besloot ik dieper te duiken in wat er nog meer werd afgekeurd door kerkelijke instanties. Behalve seks tussen volwassenen, vloeken en het eten van vlees op vrijdag bleken er een hoop andere dingen te zijn. Daaronder zat ook D&D. Sterker: het spel was een van de aanjagers geweest van de zogenaamde Satanic Panic in de jaren tachtig. Spelers zouden niet zomaar een spelletje spelen; het was het aanbidden van de duivel en er zouden demonen worden opgeroepen bij het spelen.
Ik wilde geen demonen oproepen, maar het wel graag proberen. Helaas was het toen nog niet heel erg bekend. En zie maar eens iemand te vinden die het speelt in de biblebelt. Tot ik een aantal jaren terug een nieuwe collega kreeg die een fanatieke speler is. En vanaf dat moment ging het balletje, langzaam, rollen.
Het punt is dat, wanneer je geen vaste dag hebt, je de agenda’s elke keer af moet stellen. Vijf agenda’s moeten gelijk worden gezet. En de kans dat vijf mensen met vijf levens op hetzelfde moment beschikbaar zijn is kleiner dan één op vijf.
In elk geval leerde ik het spel spelen. En toen ik vóór de zomer in de supermarkt was en op het aanplakbord keek zag ik ineens een poster; in een Werkendamse supermarkt, met een kerk vijftien meter verderop vroeg iemand om spelers voor D&D.
Ik aarzelde; waar zou ik terecht komen? Tussen een stel tieners? Tussen mensen met wie ik niets gemeen had? Zou ik het durven? Normaal waag ik me niet aan dingen die ik niet ken. Maar een kans om meer D&D spelen te laten liggen?
Uiteindelijk besloot ik het toch te doen. Ik stuurde een berichtje naar het bijstaande nummer en drie weken later zaten we onwennig aan de tafel bij Sacha. Niet een groep tieners, maar een groep volwassenen. Hebben we iets gemeen? Ja, we willen D&D spelen. We deden onze personages uit de doeken en nu, vele weken en sessies later, keek de rest toe hoe de poging van mijn dwerg, Bruno, faalde.
De vrouw worstelde zich los en stormde toen naar de kist van haar dode vader. De aanwezigen keken verbijsterd toe hoe ze tierend de kist in brand stak. Met haar daddy issues beteugeld ging ze weer terug naar haar kroeg. Verbijsterde personages en een giechelende speeltafel achterlatend. Je moet de fantasie maar hebben.