Als laatste column van het jaar had ik een overzicht willen doen. Een jaaroverzicht van wat er allemaal gebeurt is in Altena en de regio. Of misschien zelfs een eeuw overzicht. Van alle gemeenten die Altena ooit was blijft er maar één over. En dat is Altena zelf. De drie versmelten en worden één grote gemeente. De grootste van noord Brabant. Ik had het dan willen hebben over de oorlog tussen de radiostations. De visboer in Werkendam die een andere plek moet zoeken. Het feit dat er eindelijk schot begint te komen in de verbreding van de A27 en het aanleggen van een nieuwe brug. Maar dit zijn mijn laatste woorden in deze krant.
De krant houdt er namelijk mee op, en zodoende moet ik ook zwijgen. Laatste woorden. Wikipedia heeft er een hele pagina voor. De woorden die mensen op hun sterfbed, met hun laatste adem, uitgesproken hebben. Persoonlijk vind ik die van Gandhi wel mooi: Hey, Ram. Oftewel: Oh, God. Simpel, het zegt alles. Geen grootse woorden, zoals hij zelf zich ook niet als groots zag. Gewoon de Heere aanroepen. Of "Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens." De laatste woorden in het dagboek van Anne Frank. Mooier dan dat kan haast niet. Over laatste woorden heb ik moeten denken vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat deze krant zou stoppen. Nu ga ik niet dood en hoop ik nog een hoop woorden te mogen gebruiken in mijn leven, maar het zijn wel de laatste woorden in dit blad. Het Nieuwsblad. Ik ken deze krant al vanaf het moment dat mijn opa erin schreef.
Ik heb het hier nooit over gehad, maar mijn opa was Ad Mol. Hij deed een praatje over de onderdeur. helaas is hij er niet meer, en nu gaat “zijn” krant ook nog eens weg. De krant beslaat een lange geschiedenis die nu ineens abrupt tot een einde komt. Ik ga door, en wie mij wil volgen kan dat doen via www.dionbouman.nl waar ik elke week nog een column over de regio zal plaatsen. Maar voor zij zonder internet, zij die nog geloven in traditionele media is het verdwijnen van de krant een ramp. De samenleving heeft namelijk behoefte aan een open medium waar vrijelijk, maar kundig, controle kan plaatsvinden op bestuursorganen. Een vinger aan de pols.
Maar natuurlijk is het niet alleen daarom jammer. het is ook voor iedereen die heeft meegeholpen om elke week weer een krant af te kunnen leveren. Van de mensen die verslag deden, tot de columnisten als ik en Jules Faber tot de redactie. En zelfs de krantenjongen, drukkers en distributie. Wat blijft er over van de vrije, en concurrerende, pers wanneer die ophoudt te bestaan? Mijn laatste woorden gaan in elk geval uit aan u, als lezer en publiek. Ik hoop dat ik u elke week weer vermaakt, of misschien verrijkt, heb met mijn woorden.
Helaas is de weg te kort en komt te vroeg tot een einde. Ik wens u, en heel Altena, een prachtige verdere toekomst. Een toekomst als de kristallen steden uit droomgedichten. Schijnend van pracht en praal. Een toekomst van vrede en voorspoed. Niet alleen in het volgende jaar, maar ook de jaren daarna, en daarna. Tot in de eeuwigheid.