Verschenen: 30 augustus 2018
Toen ik vroeger in Nieuwendijk naar school ging of door het dorp wandelde staarde ze mij af en toe aan vanuit raamkozijnen. Een grijze zwartwitfoto van een meisje. Germa van den Boom. Vermist en al jaren onvindbaar. Het is een van de grote raadsels van de omgeving, want wat is er met haar gebeurd? Complottheorieën zijn schering en inslag wanneer je haar naam invoert in een zoekmachine en bijna iedereen is verdachte. Ze zou misbruikt zijn, vermoord, maar er is ook een theorie die stelt dat ze is weggelopen en later weer zou zijn gezien. Het is een beetje de Nathalee Holloway van Altena. Maar zonder een duidelijke dader als Joran van der Sloot.
Er is geen bewijs, er is geen lichaam en er is dus ook niemand die schuldig kan worden bevonden. En langzaam verdwijnt haar verdwijning uit het publieke geheugen. Ik weet dat Ad Mol zich sterk maakte om de zaak op te lossen. Hij wijdde er af en toe een column aan, voerde gesprekken en is zelfs een keertje bij Peter R. op de televisie geweest om zijn verhaal te doen. In de hoop dat Germa gevonden zou worden, of in elk geval een tipje van de sluier zou worden opgelicht. De verve waarmee hij zich inzette trok op zijn beurt weer boze tongen aan die beweerden dat Ad Mol er zelf mee te maken had. Dat hij niet alleen de daders beschermde, maar misschien zelf ook wel een dader was.
Ik heb het er zelf met hem over gehad, jaren geleden, en gevraagd of hij wist wie het gedaan had. Een spannend moment omdat je niet weet of je de waarheid te horen krijgt. Hij nam even de tijd om na te denken en zei toen dat hij een heel stellig vermoeden had, zonder namen te noemen. Uiteraard vertel je zoiets niet zomaar, maar bovendien kun je, anders dan iemand die complotten verzint, niet met namen gaan strooien. Zijn vermoedens, stellig of niet, ten spijt; Germa is nog altijd spoorloos en de dader, of daders, van die zomernacht in 1984 zijn inmiddels ook vierendertig jaar ouder. Maar bij wie het heeft meegemaakt vlamt af en toe de hoop.
Toen een paar jaar geleden botten werden gevonden in de Biesbosch waren de mensen die ik sprak stellig. Germa was gevonden, eindelijk was er bewijs. Met bewijs konden de daders worden gevonden, berecht en kon Germa met haar herinnering te ruste worden gelegd. Helaas mocht het niet zo zijn en ging het verlangen naar een oplossing, weer een sluimerend leven lijden. Soms kom ik nog in Nieuwendijk en dan zie ik haar nog altijd kijken. Een antwoord moet worden gezocht.
Op het oorlogsmonument van Nieuwendijk staat niet voor niets: “Opdat wij niet vergeten”. Wij mogen niet vergeten en moeten blijven zoeken naar een waar antwoord. Een ware reden dat ze is verdwenen! De politie begint steeds meer interesse te krijgen in zogenaamde cold-case-zaken. Zaken die al lang op de plank liggen, vorig jaar vroegen ze er nog aandacht voor. In de zaak van Nikki Verstappen is er nu een duidelijke verdachte gegrepen. Het begin van een antwoord. Laten we hopen dat dit het begin is van antwoorden voor alle zaken die nog niet zijn opgelost. Ook voor Germa van den Boom.