En ineens lig ik daar. Ik voel mijn pols. Die is waarschijnlijk geschaafd. Ik voel mijn bovenbeen dat aanvoelt alsof mijn telefoon zich een weg in mijn spieren heeft geforceerd. En ik voel een vreemde vervorming op mijn voorhoofd boven mijn linkeroog. In mijn brein schieten een aantal gekozen woorden die mij niet dichter bij de hemel brengen. Donkergrijs asfalt ligt onder mijn rug, mijn benen liggen vreemd verstrengeld tussen de stangen en pedalen.
Hoe ik daar kwam was een opeenvolging van zelfgekozen noodzaken en domme beslissingen. De noodzaak die mij uiteindelijk in de problemen bracht was omdat ik het pontje naar Werkendam moest halen. Reizen met de auto is makkelijk. Je gaat zitten en rijdt weg. En wanneer er file staat sluit je aan. Er zijn weinig deadlines en mocht je die toch niet halen, omdat er een brug af wordt gesloten dan wel instort, dan zit je alleen iets langer in een verwarmde of koele auto.
Met de fiets en het pontje is het verhaal anders. Vanaf het moment dat ik vertrek, is het jagen. In de ochtend van huis af heb ik vier minuten nodig om de pont te halen die mij naar Hardinxveld brengt. Ik plan het ruim in, maar wanneer ik de pont mis, dan is het of wachten, of omrijden. En beide zijn geen fijne opties. Vooral niet nu het kouder aan het worden is.
In de middag is het een ander verhaal met dezelfde uitkomst. Ik ga weg van het werk in Schelluinen om half vijf en ik moet naar het pontje in Hardinxveld om elf voor vijf. Dat is negentien minuten. In die negentien minuten moet ik ongeveer vijf kilometer afleggen. Problemen die ik kan tegenkomen onderweg: wachten voor verkeer en misschien bij een spoorwegovergang. In ieder geval moet ik een gemiddelde snelheid van zeventien kilometer per uur aanhouden om alles te laten kloppen.
Het is dus niet verwonderlijk dat ik als een laagvliegende maniak over het fietspad storm en ieder gaatje pak wat ik kan pakken bij het oversteken. Vaak ligt mijn maximumsnelheid hoger dan de benodigde zeventien. Alleen opgevoerde fatbikes, wielrenners en scooters halen mij in. En het verbaast mij eigenlijk dat het in die acht maanden niet eerder fout is gegaan.
Tot deze bewuste donderdag. Donderdagen zijn in de aanloop naar de avond een bron van planning en stress. Donderdagavond speel ik Dungeons and Dragons en heb ik een strak tijdschema om me aan te houden. Ik moet naar huis, eten, douchen, alle spullen pakken en met de snacks naar het huis van de DM gaan. Planning, planning, planning.
Maar nu maakte ik het mezelf lastiger. En ik nam een domme beslissing. Terwijl ik bezig was om het landrecord elektrisch fietsen te verbeteren besloot ik om mijn fietscomputer te resetten. Met een half oog lette ik op het fietspad en met mijn aandacht was ik bij het menu op het stuur. Nu is het punt dat er langs het fietspad ook bankjes staan. En op die bankjes zitten weleens mensen. En die mensen zijn soms ook op de fiets en parkeren deze dan iets op de weg. Normaal zie ik het. Maar met mijn zicht en aandacht bij iets anders dan de weg zag ik die ene fiets niet. Een schamp en ik verloor de controle over mijn stuur. Stoppen was te laat, doorrijden kon niet en ik viel voorover en opzij.
Een geschrokken knul boog zich over mij heen en probeerde mij overeind te helpen. Ik sloeg dat af, niet omdat ik het niet wilde maar omdat hij waarschijnlijk niet genoeg kracht heeft om mij overeind te helpen. Bovendien heb ik het zelf veroorzaakt. Intussen voelde ik bloed van boven mijn oog wellen. We informeerden of het goed ging. Ik claimde dat het zo was, maar de wereld was wazig.
Mijn planning was ineens helemaal weg. Ik kon alleen nog maar denken in stappen. Stap 1: ik moest de pont halen! Stap 2: schade checken. Stap 3… Met een zakdoekje depte ik bloed weg, ik wist niet hoe erg het was, het kon een snee zijn, een schram of een gat. Het kon meevallen of tegenvallen. Ik besloot om mijn muts op te zetten, om als een bebloede zombie op de pont te komen was niet kies.
Eenmaal thuis kon ik de schade opnemen; fietssleuteltje afgebroken, been was stijf maar zag er goed uit. Dankzij mijn handschoenen was alleen mijn pols een beetje geschaafd maar ik had een bloedende wond bij mijn wenkbrauw. En ik wilde daar toch wel naar gekeken hebben.
Mijn reddende engelen en de levende bewijzen van de uitspraak: een goede buur is beter dan een verre vriend. Mijn overbuurman was meteen bereid om mij naar de huisartsenpost te brengen. Minder dan een uur later zat ik op de behandeltafel en legde ik uit dat ik het asfalt van het fietspad had getest, en had goedgekeurd. Daarna werden stukjes van mijn wenkbrauw geëpileerd en kreeg ik een gaasje over de nog bloedende wond. Hersenletsel werd niet vastgesteld, maar rustig aandoen en een paracetamol was het devies.
Die avond geen Dungeons and Dragons maar kreunend en de pijn verbijtend in bed een houding zoeken om te liggen. Stomme beslissingen op stomme momenten. Ik heb ondanks een kleine stofwolk mijn lesje wel geleerd! (de computer is wel succesvol gereset)