Ik ga niet vaak over mijn eigen grenzen heen. Grenzen heten niet voor niets zo. Ik moet mezelf echt overtuigen en visualiseren dat ik een grens passeer voor ik iets doe wat ik eigenlijk normaal niet doe of wil. Toen ik vorig jaar een volstrekt vreemde een sms stuurde dat ik best wel Dungeons and Dragons wilde spelen was voor mij een enorme stap. Ik heb er dagen over nagedacht en alles afgewogen tot ik besloot dat als het niet zou baten het wel zou schaden.
Maar ik kan ook snel omslaan in iets wanneer ik er, op de een of andere manier, zin in heb. Alleen op vakantie gaan. Het was een grote stap, maar ik wilde dolgraag een keer een zeecruise meemaken en dit was een buitenkansje dat ik wilde nemen. Dus een week van huis, alleen op een boot. Eigenlijk een ervaring die ik iedereen aan kan raden.
Maar er zijn grenzen. Jaren terug ging ik door een Disney-fase. Ik keek de tekenfilms opnieuw, nam het nieuws over de themaparken in me op en las boeken en sites over de werking van parken, de attracties en de zakelijke kant. Mijn droom was dan ook om naar Disneyland te gaan. In Parijs, want Californië of Florida is iets te duur.
Maar als een corpulente man van in de dertig stap je niet zomaar een themapark binnen. Ik heb eerder al eens gelezen dat eenzame bezoekers aan de Efteling actief in de gaten werden gehouden door de beveiliging omdat ze op zicht dachten met een engerd of viezerik te maken te hebben. En ik wilde niet Donald Duck aan mijn broek hebben hangen om mij in de gaten te houden.
Bovendien spreek ik geen Frans, dus mijn moeder werd het slachtoffer om met mij mee te gaan naar Parijs. En naar Disneyland. Omdat het nog coronatijd was waren de prijzen nog schappelijk en de parken vrijwel leeg. Ik boekte een echt Disneyhotel en we kregen een upgrade om te overnachten in het Wilde Westen.
De kamers waren in Toy Story-stijl. We aten in een grote hal met Dolly Parton op de achtergrond en het park was op een kwartier lopen langs andere hotels, rivieren en meertjes. We konden ook de bus nemen, maar dat hebben we nooit gedaan.
En we deden eigenlijk nog een hoop. Een bezoek aan het Louvre, Haunted Mansion, Versailles, Pirates of the Carribean, de Eiffeltoren, de vlucht van Peter Pan. Ik ben geen persoon voor spannende attracties dus ik liet de achtbanen voor wat ze waren en ging puur op gevoel het park door. Mijn moeder van rookplek naar rookplek.
Ze verliet echter de rookplekken in het Disney Studio Park (binnenkort Disney Adventure) omdat ze een attractie had gezien. Eentje die ze eerder al had gespot maar waar ze de betekenis niet van begreep. Het Hollywood Tower Hotel.
Mensen die er geweest zijn zullen inmiddels wel weten wat het precies inhoudt. Op de markante gevel hangt inderdaad Hollywood Tower Hotel, maar de echte naam is natuurlijk: Hollywood Tower of Terror.
Ik had al bekeken hoe deze attractie in elkaar stak; een soort lift waarin je hard op en neer wordt gelanceerd. Niet een attractie waar ik van plan was in te gaan. Maar… wat als mijn moeder wel wilde? Kon ik mijn eigen angst opzij schuiven voor een geweldige ervaring ten koste van een ander?
Jazeker!
In de wachtrij leidde ik mijn moeder zoveel mogelijk af en ging expres voor waarschuwingsborden staan. Borden die de waarschuwing bevatten dat je er niet in mag als je zwanger bent. Een zwak hart hebt. Eventuele andere stoornissen. Er staat nog net niet op dat als je ademt je deze attractie beter links kan laten liggen.
Van de wachtrij kwamen we in een tweede wachtruimte en uiteindelijk werden we in stoelen geplaatst. Mijn moeder keek nog gauw in haar tasje tot ik haar toesnauwde dat ze die als de wiedeweerga onder de stoel moest plaatsen.
Na een kort filmpje, wat ik niet begreep omdat het in het Frans was, gebeurde het! We gingen keihard omhoog. Keihard naar beneden. Weer omhoog! Mijn moeder krijste en greep mijn arm terwijl ik alleen maar kon lachen. Weer gingen we omhoog en kregen even uitzicht over de omgeving van het resort en het gebied ten oosten van Parijs. Daarna gingen we weer naar beneden en wenste een medewerker in een piccolopak ons “bonjour”.
Stommelend stapte mijn moeder langs hem heen. “Never again!” Snauwde ze hem toe om mij daarna van repliek te dienen.
Mij kon het niets schelen. Ik heb de attractiefoto gekocht en vind het nu een van de beste attracties. Alleen omdat ik over mijn grens durfde te gaan.