Terwijl ik aan kwam gefietst werd er een politielint gespannen. Ik was vlakbij mijn werk en mijn uiteindelijke bestemming. Vanachter het lint wierp een agent een zijdelingse blik op mij, een scooterrijder en een fietser die achter mij op kwamen. In een paar tellen schatte ik de situatie in.
‘Da’s niet goed.’ Mompelde ik, kijkend naar de chaos achter het lint.
Wat er was gebeurd was duidelijk. Het was bij de spoorwegovergang nabij Schelluinen. Op het fietspad een eindje verderop stonden enkele mensen rondom iets gebogen. Daaromheen stonden weer wagens en auto’s. Een ambulance, brandweerauto, wagen van ProRail en twee politiebusjes.
Een optelsom van locatie en omstandigheden was genoeg. Dit was geen hoopvolle situatie maar een in- en intrieste. Rondom de overgang hangen waarschuwingen. Wacht tot de lichten gedoofd zijn. Pas op overgang. Maar ook een bordje met het telefoonnummer 113. Een nummer dat deze persoon niet gebeld had.
Ik had, letterlijk en figuurlijk, niet al te lang tijd om er lang bij stil te staan. Ik moest naar het werk en toen ik in de middag dezelfde route terug reed was er niets meer te zien. Vreemd eigenlijk. Hier had een persoon zichzelf van het leven beroofd. Van alle opties die hij had koos hij ervoor om de trein van kwart over zes in de ochtend te pakken. Een mens doet er negen maanden over om geboren te worden. Jaren om op te groeien. En in een flits is het voorbij.
Ongewild denk je meteen aan de andere zaken waar mensen een einde aan hun eigen leven gemaakt hebben. En dan vooral Yoran Krol. In een koude decembernacht liet hij zijn fiets achter bij de Merwedebrug en moet in het kille water gedoken zijn. Behalve een voet en een jas is hij nooit teruggevonden.
Wat plaagde zo’n jongen? Graag denk je aan grote en belangrijke dingen. Was hij misschien homo of bi en zat hij in de knoop in zijn thuissituatie? Werd hij gruwelijk gepest? Zag hij gewoon het leven niet meer zitten en zag hij geen enkele andere uitweg meer dan een definitief zelfgekozen einde?
De vraag is meer of je het wel écht weten wil. Want voor hetzelfde geld zijn de antwoorden niet de antwoorden die je horen wilt. Misschien hopen we dat het de grote vragen des levens zijn die iemand bewegen tot zo’n daad. In de film World's Greatest Dad uit 2009 speelt Robin Williams een vader wiens zoon (per ongeluk) een einde aan zijn leven maakt.
Voor de buitenwereld doet hij alsof zijn zoon een gemankeerde ziel was en onderhuids leed. Een psycholoog legt treffend de vinger op de zere plek: “zelfmoord is een permanente oplossing voor tijdelijke problemen.”
Niemand zegt hoe groot die problemen moeten zijn. Van sociale uitsluiting en schulden tot iets simpels als een verkeerd woord. Een verkeerde blik of misschien een gestoten teen.
Vorig jaar maakte ik een oefentochtje naar het werk. Het was zondagavond, ik had net een andere fiets en ik besloot om te kijken hoe lang het zou duren om naar het werk te fietsen. Toen ik over de brug fietste kwam een man mij tegemoet. Toeters van oorkleppen over zijn hoofd. Aan de andere kant van de brug stapte ik af, mat de tijd, zette een nieuwe podcast op en keerde om.
Op de terugweg kwam ik de man niet meer tegen! Het duurt een tijdje om de brug over te steken en ik had hem moeten zien! Ik ben zelfs even richting Sleeuwijk gereden om te kijken of ik hem zag. Maar ik zag niets. In de dagen erna zag ik ook geen melding over vermiste mensen of zelfdodingen op de brug. Maar het speelde in mijn achterhoofd. Was de man veilig aangekomen? Was hij thuis?
Of had ik een spook ontmoet? Een spook dat over de Merwedebrug waart en waarvan er nu ook een bij de spoorwegovergang moet zijn. Iemand die een permanente oplossing heeft gevonden voor zijn tijdelijke problemen. Ik hoop dat het een oplossing was en dat ze in vrede mogen rusten.