Een Goed Medicijn

“Ben je ziek?” Was de vraag die mij toegeworpen werd. Ik was net aangekomen op het werk, iets voor zeven uur en ik had zin in een goede bak koffie. Mijn horloge piepte intussen dat ik mijn beweging voor die dag er al voor een deel op had zitten. Ik parkeerde mijn fiets en zette die op slot.

Ik had besloten om het roer radicaal om te gooien en de sprong in het diepe te wagen. In totaal ben ik maar een handvol keren op de fiets naar het werk gegaan. Uiteraard, heel vroeger toen ik nog geen rijbewijs had, had ik geen keuze. Ik moest wel. Maar toen zat het bedrijf nog in Gorinchem en woonde ik in Sleeuwijk, en later weer in Gorinchem.

Maar nu woon ik in Werkendam en staat het bedrijf in Schelluinen. Op de kaart maar een klein stukje, maar in werkelijkheid moet ik een flinke omweg maken. Richting de Merwedebrug, die brug over en weer terug! En die brug is de grote gemene deler in dit verhaal. Zowel met de auto als met de fiets is het een obstakel.

Met de auto is het altijd file. En in het weekeinde is de bejaarde brug meer dan eens afgesloten voor onderhoud. En met de fiets is het iets te lang en iets te steil. Het is niet lekker om te zwoegen in een poging om boven te komen en daarna langzaam af te glijden aan de andere kant. Bovendien heb je altijd tegenwind! Het is een gegeven dat wanneer je fietst je tegenwind hebt, maar hier is het ook echt het geval!

Maar er is nog een alternatief: naast lopen en de fiets op je rug binden en overzwemmen. En dat alternatief is het pontje! Dat had ik één keer eerder gedaan toen mijn auto bij de garage stond. Ik liet me toen aan de andere kant van de rivier oppikken door een collega. Nu had ik echter besloten om met de fiets en het pontje te gaan!

Er waren meer redenen om het te proberen dan om het niet te proberen. Ik kan in de auto gaan zitten en in de file rijden. Maar dat was het enige voordeel, dat zitten! Maar ik kon ook op de fiets gaan, alvast wat beweging pakken omdat het toch een eindje rijden is van de pont naar het werk. Ik zou meteen goed wakker zijn, bovendien wordt het weer steeds beter!

Het enige andere nadeel was dat ik op tijd bij de pont moest zijn. Iets over half zeven! Nu was dat ook de tijd dat ik normaal weg zou moeten met de auto. Ik had een paar weken geleden al een fietstas aangeschaft. Daar kan mooi mijn tas in en op de terugweg kan ik mijn jas in de andere tas doen.

Dus ik vond mezelf de eerste dag veel te vroeg en veel te dun gekleed in het allereerste ochtendlicht bij de rivier wachtend op de pont. In de twintig minuten dat ik wachtte kwamen meer en meer mensen aan. De zon kroop langzaam in het oosten en was half op tegen de tijd dat het bootje aanlegde en we allemaal aan boord gingen.

Nog geen vijf minuten later waren we aan de andere kant en fietste ik naar het werk. Met een behoorlijke vaart ook. Mijn haar zat achterover toen ik het terrein op reed. Het beviel me wel, vooral toen ik die middag naar de pont spurtte en uiteindelijk eerder thuis was dan met de auto het geval zou zijn. Alleen wanneer er geen file stond zou de auto het winnen van het pontje en de fiets!

Bovendien is onderaan de streep het pontje goedkoper dan rijden met de auto! Vooral met de huidige prijzen! Nee, ik ben niet ziek. Maar mijn bankrekening had wel last van diarree toen ik laatst ging tanken. Blijkbaar ben ik een van de weinigen want zolang er files staan is de benzine nog niet duur genoeg. Maar goed, tot die tijd is dit een goed medicijn.