Terwijl we bezig waren met de intake van mijn oma voor het inschrijven in het woonzorgcomplex het Merwedehuis in Sleeuwijk gaf ik mijn ogen de kost. Het hield midden tussen een ziekenhuis, hotel en misschien zelfs een school. Aanplakborden met activiteiten, een rouwhoekje voor een pas overleden hond. Brede deuren, veel stoelen, veel deuren.
Gezelschapsspelletjes lagen her en der in kasten. Maar wat mij vooral opviel waren de dingen die oud mochten zijn. Voor de makkelijke stoelen die in een halve kring waren geplaatst, stond een flatscreen beeldscherm. Maar naast het moderne kijkschilderij (kijkkasten zijn het niet meer) stond een oude radio. Of een radio die oud was gemaakt.
Ik heb thuis ook zoiets, een platenspeler die met alle geweld is omgevormd naar de modernste inzichten van de jaren zeventig. Glanzend frontje, een zwarte draaischijf die met een half doorzichtige zwarte kap kan worden afgedekt. Maar verder voorzien van een faux-houten afwerking. Inclusief boxen waarvoor de tieners van vroeger tijd zich verdrongen bij de Harense Smid.
Verder wel een hoop functies die een stereo anno 2026 betaamd. Behalve de draaischijf: twee cassettespelers, een cd-speler en een aansluiting voor de aux en USB. Geen bluetooth of wifi, helaas. Daaronder op de plank bewaar ik een kleine collecties platen. Ik weet niet waarom, het zal wel een hang naar een nostalgie zijn die ik nooit heb gekend.
Maar die radio was niet het enige dat er oud uit zag. Er waren meerdere radio’s, lampen en stoelen die de sfeer van de jaren vijftig uit probeerden te ademen. Niet de jaren vijftig met chroom en opkomend tl-licht zoals Back to the Future. Maar de jaren vijftig die toen eigenlijk al iets gezapigs had.
Dit is natuurlijk om de ouderen een warm gevoel te geven. Even te laten denken dat ze, in het geval van mijn oma, nog twintig zijn. Zodat ze iets hebben om naar te vluchten als ze worden geconfronteerd met de wereld van smartphones, fatbikes en AI.
Het deed mij meteen denken, of een beetje fantaseren, waar ik (als mij dat geluk mag smaken) ooit terecht zal komen wanneer ik de leeftijd van mijn oma bereik en mijn verstand begin te verliezen. Zullen ze dan ook een poging doen om de jaren nul van deze eeuw na te bootsen?
Staat er dan een faux-PlayStation 3 naast de tv? Is er elke avond een filmavond met films uit de jaren negentig? Worden er toernooitjes georganiseerd waar de beste bejaarde in Mario Kart wordt gezocht?
Lastig voor te stellen. Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Toen ik als kind naar Jurassic Park keek, vond ik die film, of de controleruimte, het summum van moderne technologie. Overal computers, alles piepte en maakte geluid. Telefoons werden steeds kleiner want dat moesten ze zijn.
Nu loop ik rond met een telefoon die meer dan het dubbele van die grootte is. En knopjes gebruik ik nauwelijks meer. Soms gebruik ik niet eens een scherm meer en praat ik in het wilde weg en hoop ik dat er een apparaat is dat mijn stem oppikt en iets ermee wil doen.
Aan de andere kant, wanneer ik zesentachtig ben ben ik misschien wel toe aan een lekker oud gezelschapsspel met een houten radio zachtjes op de achtergrond.