Met de meest dringende dingen geregeld, zoals het overschrijven en het inschakelen van de woningbouw, was het zaak verder te kijken. Mijn oma was zelf niet, of nauwelijks, meer in staat om zelf de vaste lasten na te kijken, over te zetten of op te zeggen. Die taak viel dus mij en mijn moeder toe.
Ik had verwacht hier in een uurtje mee klaar te zijn. Met een AI-hulpje, als Chatgpt, een mailtje genereren. Mailtje eruit, en klaar. Dat we dit op zondag zouden doen, moest geen belemmering zijn. We hoefden alleen even de papieren door te nemen en de bankrekening na te lopen.
Oh, wat was ik naïef.
Aanvankelijk nog vol goede moed zetten we ons klaar voor de eerste stap. Ik klapte mijn laptop open en mijn moeder zocht de papieren uit. En als we iets niet zeker wisten, zochten we het op. Verzekeringen? Die gingen automatisch met de gemeente. Pensioenen, idem dito. Thuiszorg? Daar zouden ze vanzelf wel achter komen.
Dat ging lekker! Toen de Essent. Ik zag hier ook geen problemen, ze konden automatisch de telwerkjes nakijken en hoefden alleen een afrekening te maken, door te sturen en bij te storten of incasseren.
Via de website navigeerde ik naar de optie om op te zeggen terwijl een AI op de achtergrond een mail aan het tikken was. Aangekomen bij dat deel van de website zag ik een enorm dreigement; boetes als je opzegde voor het einde van je contract. Het werd vriendelijk gebracht, maar de toon en de plek zouden Don Corleone trots maken. De boodschap was duidelijk! Waag het niet op te zeggen, of anders…
En die boodschap werd nog een paar keer herhaald. Ik voelde me serieus een beetje geïntimideerd, maar mijn oma had geen stroom meer nodig. Of gas. Boetes of niet, we moesten opzeggen.
Ik zocht verder en kwam aan bij de opties. Het snelste was online opzeggen. Maar mijn oma is 87, ze heeft geen online-omgeving. Ze heeft nauwelijks digid! Ze kan niet eens meer fatsoenlijk internetbankieren! Als ze al een online-account had bij de Essent dan waren wachtwoord en gebruikersnaam niet bewaard gebleven en vakkundig gewist door de alzheimer.
Bellen. Dat was ook een optie. Maar niet op zondag. Chatten! Er was een chatbot. Ik zag mezelf al zitten met twintig chats in de hoop iets te bereiken; leve de jaren 0 van deze eeuw! Oude tijden herleven! Lekker zoals vroeger met MSN! Maar ook dat kon niet op zondag, en bovendien was mijn vorige opmerking cynisch.
Een mailadres dan. Maar dat was niet te vinden.
Op dit moment had ik het al helemaal gehad. We hadden alle informatie, maar opzeggen lukte niet. Dan de volgende. De krant! Het Brabants Dagblad! Die konden we toch wel overzetten? Ik bedoel: Het Brabants Dagblad is ouderwets, het is papier! Dus die zullen ook wel ouderwets werken.
Ik leerde al heel snel dat de krant van hetzelfde hout gesneden was als Essent. Inloggen of bellen! De NCRV-gids. Zelfde laken een pak. De Postcodeloterij? Alleen via de telefoon of via een ouderwetse brief! Brabant Water? Die bood als enige een optie aan om op te zeggen, maar daarvoor had ik natuurlijk wel weer de gegevens nodig van de watermeter.
Dela uitvaartverzekering? Doodgaan bleek een makkelijkere optie dan verhuizen. Rabobank? Kan online, met pinpas! En die hadden ik en mijn moeder niet bij de hand.
Na anderhalf uur waren we nog geen steek verder en gaven we het op! Wat een ramp! Het is 2026 en ik ben bijna van plan om persoonlijk langs te gaan bij elk hoofdkantoor! Ze kunnen mij bereiken via de mail, dan moeten zij ook bereikbaar zijn via de mail!
Ik moet hier helaas afbreken. Maar Essent, Brabants Dagblad (DPG Media) Postcode kloterij, NCRV en DELA uitvaartverzekering! Wat een uitgesproken grafbedrijven zijn jullie en ik sta te juichen als jullie omvallen.