‘Dion, ik ben zo blij dat je er bent. Ik ben nu wel klaar om naar huis te gaan.’
Het is triest en grappig tegelijk. Mijn oma kijkt mij aan zittend vanuit haar stoel. Het is buiten een van de warmste dagen ooit gemeten maar in haar kamertje in het Merwedehuis is het goed te doen. Buiten op de gang hort de airco van het gebouw. Aan de gevel hangt een streng oranje vlaggetjes die dansen in de wind. Dezelfde streng die mij een week eerder bijna gekeeld had toen ik op de fiets aan kwam rijden.
‘Kijk, ik heb het hier wel naar mijn zin. Maar ik heb met niemand contact en ik mis jullie allemaal.’
Oma probeert aarzelend verder te praten. Alsof ze mij nog niet duidelijk gemaakt heeft wat ze wil en waarom ze dat wil. Ze woont nu bijna drie weken in het Merwedehuis. Een soort verzorgingstehuis op kleine schaal. Er is een open deur beleid. Ze mag weg wanneer ze wil, mag gaan waar ze wil en staan waar ze wil. Maar naar huis zat er niet in.
Voor mijn geestesoog trekken beelden van familie die geholpen heeft om dingen af te voeren. Een container die gevuld werd met huisraad, boeken, kasten, lampen. Alles wat een mens, het mens voor mij, in een leven verzameld heeft. Afgedankt. Waardeloos. De bank die ik diezelfde ochtend, als pièce de résistance, op de kop van de al volle container had geworpen. Het brakke stalen schuurtje dat met kracht in elkaar werd gescheurd. Mijn vloeken en tieren op het zonnescherm dat eraf moest worden gehaald.
Het vloerzeil weggerukt en opgescheurd. Dozen met van alles en nog wat. Tuinstoelen in de plasticbak bij de gemeentewerf. Het bed waar ik en mijn broertje zo wild op tekeer zijn gegaan dat de gaten in het plafond zitten. Lampen van het plafond, spijkers en schroeven uit de muren. De koelkast die ik met mijn oom in zijn auto heb getild. Klaar om naar mijn nichtje te gaan.
Toen ik, die middag, voor de laatste keer de sleutel omdraaide voelde ik ook een steek. In mijn tienerjaren had ik hier vaak geslapen. Op het zoldertje. Lezend in Harry Potter of een Carry Slee. Vroeg wakker worden, kijken naar het ontbijtnieuws en het Brabants Dagblad doorbladeren voor ik naar school ging. Drie dagen in de week.
Ik had dit regime al gehad toen mijn oma in haar oude huis aan de Almweg woonde en ik had geweigerd haar nieuwe huis te bekijken voor ik er ook zou “wonen”. Dat was nu bijna vijfentwintig jaar geleden. Even kwamen de herinneringen naar boven alsof het de dag van gisteren was. In een vlaag van melancholie besloot mijn brein het Kinderen Voor Kinderen-lied “Huizen Hebben Ook Gevoel” te draaien.
Het huis zou over een paar dagen worden opgemeten door iemand van de woningbouw. En dan was het klaar. Een nieuwe oudere zou er een fijn huisje kunnen hebben in de grote badkamer met toegang tot de slaapkamer. De extra brede deuren en de royale tuin.
Maar kon ik dat tegen mijn oma zeggen die nu hoopvol naar mij keek. Kon ik eerlijk zijn? Ik keek terug en besloot de waarheid te vertellen. Dat ze nu hier woonde en dat we het huis hadden leeggehaald en dat alles weg was. Dat ze tegen mij en mijn moeder had gezegd dat ze niet meer op zichzelf kon wonen, iets wat wij allang hadden gezien en we dus hadden gekeken naar een oplossing.
‘Dat ben ik dan vergeten.’ Zei ze.
‘Ja, oma. En dit ga je ook vergeten. Het beste wat je kan doen is het hier naar je zin hebben. Ik kom elke zondag langs. Ma komt nogal eens langs. En je zal nog veel meer mensen zien. We zijn je niet vergeten. Zolang je ons ook niet vergeet.’
Een tijdje later omhelsden we elkaar en nam ik afscheid met de belofte om zondag weer te komen. Toen ik wegging stond ze boven in haar kamer, bij het raam, te zwaaien. Ik zwaaide terug. Hopelijk gaat mijn oma zich er thuis voelen.