Ik heb er een beetje een hekel aan om in de spotlights te staan voor wie ik ben. Ik zou niet alleen uit de toon vallen bij een missverkiezing omdat mijn borsten te harig zijn, maar ook omdat ik me daar niet thuis voel. Aandacht voor wat ik doe, een verhaal, toespraak of gedicht voordragen of iets presenteren heb ik dan weer geen moeite mee.
Voor de klas gehaald worden om te worden toegezongen door de klas omdat ik jarig was vond ik een verschrikking. En toen ik met mijn moeder in Disneyland was, had ik de angst dat ze een taart en applaus van de medewerkers had geregeld voor mijn verjaardag. Ik zag het bij anderen gebeuren! Maar wat bij de meeste restaurants als een dienst wordt gezien kost in the House of the Mouse een keihard bedrag. Gelukkig.
Het is niet dat die angst zomaar weg is. Ik zou niet weten wat ik zou moeten als een BN-er zich zou melden met een cameraploeg voor het een of ander. Een datingprogramma of een afvalprogramma. Een interventie! Uitzonderingen zijn er natuurlijk, zoals een BN-er die een zak geld langs komt brengen. Maar ik doe niet mee aan loterijen.
Dan ben je rustig bezig met je dagelijkse dingen en staat ineens een reclame van Clearasil en kukident je aan te grijnzen! Ik zou het mijn missie vinden om de dader achter deze wandaad te pakken te krijgen. De gevolgen zijn een gezellig samenzijn met familie en kennissen vijf dagen later onder het genot van koffie en cake. Ik waarschuw maar alvast.
Ik werd aan dit soort schaamtes herinnerd tijdens een kerstconcert. Wendy en Thom hadden kaartjes weten te regelen voor de Avond van de Filmmuziek. Het Metropole-Orkest verzorgde een keur aan muziek van, niet altijd, kerstfilms. Home-Alone kwam voorbij, The Holiday. Maar ook Jurassic Park en Gladiator. Films die niet echt met kerst te maken hebben.
Het was een wonderlijke avond in de gevulde Ziggo-Dome waar de bekende componisten van filmmuziek ten gehore werden gebracht. Ik was persoonlijk onder de indruk van Once Upon a Time in the West (een kerstfilm bij uitstek!). De muziek vind ik nogal langdradig. Maar in een live-uitvoering met een operazangeres op het toneel verandert de lading en is het een meesterstuk.
Maar goed, die muzikanten en de presentatie door Daan Schuurmans en Dominic Seldis staan daar omdat het hun werk is. Het is hun baan om in het midden van de belangstelling te staan. Toen we na het einde zaten te wachten op de toegift kwam er ineens een presentator bij.
De oude reclamemaker voor Liga-koek en bekend gezicht Robert Ten Brink walste de zaal binnen met een cameraploeg en zei op zoek te zijn naar iemand. Deze jongeman had die avond met zijn familie genoten van de voorstelling, zonder te weten dat diezelfde familie hem voor het oog van de zaal, en het land, voor de lens van de camera had geduwd.
Hij had, via de vleeskeuring van Tinder, een meisje in Bolivia gevonden. Het nadeel van Bolivia is dat het lastig is om er te komen; fietsen is uitgesloten en treinen gaan ook al niet. En blijkbaar is het nog lastiger om Bolivia uit te komen! Daar had onze Robbie iets op gevonden; niemand moet met kerst alleen zijn! Dus in het gangpad stond de Boliviaanse om haar Hollandse vriendje een fijne kerst te bezorgen!
Hartverwarmend, zeker. Bijzonder om te zien, absoluut. Maar ik kon me ergens ook voorstellen dat het voor beiden geen fijne ervaring moet zijn. Dan denk je dat je vriendje je met kerst alle hoeken van de slaapkamer gaat tonen en je daarna wankelend naar het vliegtuig hobbelt. Dat kan nog steeds wel. Maar nu weten in elk geval zeventienduizend mensen in een concertzaal ervan. En nadat de kerstspecial is uitgezonden de rest van het land ook!
Misschien zijn ze gelukkig. Maar ik zou me doodschamen.