Nonsens TV

Ik heb eigenlijk al jaren geen tv gekeken. Toen ik wisselde van internetaanbieder heb ik het tv-signaal laten vallen en doe ik eigenlijk alleen nog maar met Netflix, Youtube of andere aanbieders streamen. Alleen voor toespraken van de koning of de paus zet ik NPO-start aan.

Ik denk dat dit de nieuwe realiteit is voor een hoop mensen. Televisie is een stervend medium en streaming is in. Je stelt je eigen programma samen op een tijd dat jij wilt. Waarom zou je inschakelen op een zender om te wachten op een programma waar je naar wilt kijken als dat nog niet eens begonnen is? Of je hele planning rond een programma zetten als er alternatieven zijn?

Het is het zoveelste dat je lastig kan uitleggen aan jongere generaties. Samen met het bestaan van een telefooncel of praatpaal. Nu is de tv in de afgelopen jaren sowieso veranderd. Belspelletjes zijn er bijvoorbeeld al jaren niet meer. Het enige wat rest is een hilarische compilatie op Youtube.

Achteraf gezien kan je jezelf nauwelijks voorstellen dat er mensen belden naar een nummer om de ontbrekende letter in vr*chtwagen te zeggen. De presentator of presentatrice van dienst sprak als brugman om net te doen alsof er niemand gebeld had. “Ik vind deze wel heel lastig hoor! Vindt u hem ook lastig? Ja, V-r… dan iets… c-h-w-a-g-e-n. Ik zal een hint geven omdat er nog niemand gebeld heeft. Ja; het heeft te maken met iets dat op de weg rijdt. Iets groots dat op de weg rijdt! Misschien… nee, racewagen kan niet hé? Wat kan het nou zijn? Bel, als je het weet!’

Intussen stonden achter de schermen natuurlijk de telefoons roodgloeiend en belden duizenden mensen (voor meer dan een euro per minuut) om vast te komen zitten in een mallemolen. Het was natuurlijk niets minder dan oplichting en werd daarom ook terecht verboden.

Het is nu overgenomen door tarotlezers of horoscoopgoeroes. Kinderen van nu zullen dus nooit weten hoe talloze televisiekijkers zich in de val lieten lokken voor duizend gulden en het woord vrachtwagen. En nu zijn de kinderen nóg iets kwijt. De ultieme vorm van nonsenstelevisie; Telsell.

Als je iets wilde zien, lachen en tegelijkertijd niets wilde bereiken, dan keek je telsell. Het begint al met bar slecht acteerwerk. Een man die wil verven maar struikelt over de verfemmer, zijn nek breekt over de kwasten en in de knoop raakt met zijn roller! Voorzien van een dramatische stem die zich afvraagt waarom je jezelf dit nog aandoet! Gelukkig heeft Telsell de oplossing; een roller waar je de verf in kunt gieten. En als je nú belt krijg je niet alleen een roller, maar ook vijftig procent korting, een tweede roller en een schoonmaakset! Maar alleen in de komende twintig minuten.

Een Telsell-reclame waar ik nog met een soort warme gevoelens aan terugdenk is de Magic Bullet. In de set van een keuken werd het snijden van groenten voor (dip)sausjes en het gebruik van blenders afgedaan. Nee, de kleine Magic Bullet was dé oplossing! Je gooide alle groenten bij elkaar, schroefde de dop met de hakselaar vast en in drie tellen was je sausje klaar. Want je hoefde alleen maar drie keer op de bovenkant te drukken.

Om haar medeacteurs, die het bezoek moesten spelen, te overtuigen drukte de vrouw des huizes dus drie tellen de Magic Bullet in. Eén, twee, drie! Dat de derde tel een seconde of acht duurde moest je even niet op letten. De presentatie werd afgewisseld met filmbeelden van compleet doodgeslagen feestjes omdat de Magic Bullet ontbreekt.

Maar helaas, Telsell is failliet. De laatste aanbieding was één aanbieding te veel. Nooit zal ik meer het acteerwerk van categorie Z-acteurs aanschouwen die struikelen over verfblikken of per-ongeluk-expres hun auto bekrassen met hun sleutels. Aan de andere kant… ik keek toch al geen tv meer.