Sfeersneeuw

Het was weer een weekje wel. Normaal neem ik weerberichten die zeggen dat er sneeuw zal vallen met een korreltje zout. Maar nu was een hele bakwagen zout nog niet genoeg om de wegen begaanbaar te houden. Temperaturen rond het vriespunt en dagen achtereen glibberen en glijden.

Sneeuw is natuurlijk niet heel onbekend. Meestal betreft het zogenaamde natte sneeuw. Vlokjes die meteen verdwijnen wanneer ze de grond raken. Of mislukte hagelsteentjes, kleine bolletjes die op de grond kletteren en nauwelijks iets afdekken. Of een piepklein laagje dat valt in de nacht en bij het eerste ochtendlicht weer… als sneeuw voor de zon… verdwijnt.

Dat het langer blijft liggen is vrij uitzonderlijk. Dat het dagen blijft liggen is meer uniek en dat het een goed dik pak vormt heb ik helemaal zelden meegemaakt. Op foto’s uit mijn kindertijd zijn nog wel sneeuwvlaktes en dichtgevroren vijvers en singels te zien. Maar dat werd doorheen de jaren minder. Het is ook een van deze redenen dat ik geen schaatsen heb; waarom zou ik ze aanschaffen als ik ze nauwelijks kan gebruiken?

Maar de grootste reden is dat ik niet kan schaatsen. Ik heb het geprobeerd, maar de angst voor een goede valpartij was sterker dan de wil om te leren glijden. Toen we met school ooit een “elfstedentocht” deden over de bevroren plas van de plaatselijke schaatsvereniging ben ik dan ook niet verder gekomen dan één stad. Ik bleef netjes langs de kant en wanneer ik dreigde te vallen, liet ik me in het gras ploffen. Lekker veilig. Lekker zacht.

Sowieso vind ik sneeuw eigenlijk kunst. Het is prachtig om te zien hoe alles dezelfde kleur krijgt. De sneeuwpret die eruit voortkomt. Overal zijn sneeuwmannen die worden opgebouwd, kinderen (en grote kinderen) doen sleetje rijden of houden sneeuwbalgevechten.

Maar er is nog een overeenkomst tussen sneeuw en de Nachtwacht. Ik vind dat je er van een afstandje naar moet kijken. Net als dat je netjes achter het hekje blijft om de meesterwerken van Rembrandt te bewonderen, blijf je voor sneeuw het beste binnen. Met een brullende verwarming en een kop thee of chocolademelk is de chaos iets beter te verjagen.

Een uitzondering zijn natuurlijk de mensen die de weg op moeten. Strooiers en sneeuwruimers. Dokters en artsen. En verslaggevers! Met die laatste heb ik een beetje medelijden en weet ik hoe ze zich voelen. Dat heeft te maken met mijn tijd bij Oké FM. Het was 2021 en er was toen ook veel sneeuw voorspeld. En het idee was geopperd om sfeerbeelden te maken.

Omdat ik niet zo gek was om met gladde wegen van Werkendam naar Veen te rijden had ik besloten de camera mee naar huis te nemen. Ik had het al helemaal in mijn hoofd. Wanneer de sneeuw iets af zou nemen zou ik naar de dijk trekken om daar beelden te schieten van kinderen die aan het ravotten waren. Mensen die stommelden en tuimelden. Spelende honden!

Ik ben inderdaad naar buiten getrokken toen er een dik pak sneeuw lag en ploegde me een weg naar de dijk. Daar kwam ik een auto tegen waar een slee achter was gebonden en waar een van plezier krijsende puber in voort werd getrokken. Intussen was het weer begonnen met sneeuwen. Ik had het koud, mijn voeten waren nat en ik begon me af te vragen wie er gekker was; de knul achter de BMW, of ik? Ik kon nog verder lopen naar de dijk, ik kon ook weer terug naar huis.

Ik koos voor dat laatste. Wie sfeerbeelden wilde van sneeuw, moest zelf maar uit het raam kijken.