The Beds Are Burning

Als ik ergens goed in ben dan is het uitstelgedrag. Ik kan weken iets laten liggen wat in de weg ligt. Tot het mij zo ergert dat ik het toch maar op ga ruimen. Maar het gaat natuurlijk ook over meer dingen: abonnementen die ik maanden of jaren heb zonder er iets aan te veranderen. Schoenen die verlopen zijn en die ik niet vervang. Het wassen van auto’s, ramen of wat dan ook.

De afgelopen jaren was ik echter de koning in het uitstellen van iets wat ik echt moest vervangen. En dat wist ik, ik merkte het en ik voelde het. Elke dag, minstens, twee keer. Mijn bed! Ik had het al zeker vijftien jaar, gekocht toen ik naar Werkendam verhuisde en toen was het al tweedehands.

Het matras was weinig meer, de kuilen zo groot en diep dat het meer weg had van een Belgische snelweg. Het kraakte wanneer ik erin kroop, wanneer ik draaide, wanneer ik ging verliggen. Ik had al een keer de ondersteuning van de lattenbodem verstevigd met schroeven en stalen houders. De balk die het midden op moest houden was doorgezakt en werd nu ondersteund door een afgedankte speaker.

Kortom, mijn bed was al dood en ik lag alleen nog in het lijk te ronken. Daarom had ik jaren terug al het plan opgevat om een nieuw bed aan te schaffen. Maar het kwam er niet van. Mijn grootste bezwaren waren het tillen en het slepen. Ik moest het oude bed weggooien, en dan moest er een kar of een container komen. Dan moest die weer naar de stort. En dan moest ik mensen om hulp vragen…

En voor het nieuwe bed moest ik weer vrij vragen om het aan te kunnen nemen en ik moest hulp vragen om het neer te zetten en naar boven te sjouwen…

Kortom. Slecht plan, niets aan doen! Er zijn daklozen die in een doos slapen, dus ik kan het wel hebben in een kapot bed. Helaas merkte ik op gegeven moment dat ik ook langzaam kapot aan het gaan was. Vrijwel elke ochtend werd ik wakker met een pijnlijke rug. Dat herstelde zich wel na een uurtje wakker te zijn. Maar het is niet fijn om rond te hobbelen met een ruggengraat die aanvoelt als een fietsenrek.

Op gegeven moment kon het echt niet anders. Toen ik een goedkoop bed zag aarzelde ik dan ook even maar hakte toen de knoop door. Ik kan beter iets anders hebben en zelfs iets dat spotgoedkoop was zou een verbetering zijn ten opzichte van wat ik nu als bed betitelde.

Waar ik al bang voor was, gebeurde. De pakketjes waar mijn nieuwe bed uit gebouwd zou moeten worden, werden op verschillende dagen afgeleverd. Ik moest dus mijn buren vragen de deur te openen en een andere keer de bezorger vragen het gewoon voor de deur achter te laten. Mijn huis was vergeven van de dozen met onderdelen!

Toch ging ik die zaterdag aan het werk. Ik gooide mijn oude bed zonder veel ceremonie het raam uit en begon met de bouw van mijn nieuwe boxspring. Met onbegrijpelijke instructies waar zelfs die van IKEA nog uitgebreid bij zijn. Maar na vier uur boren, vloeken, tieren, huilen en bidden had ik een nieuw bed staan! Het matras zoog lucht in en ik zou die avond op een nieuw, schoon en niet krakend bed in slaap vallen!

En dat gebeurde ook. Ik ging naar bed, geen gekraak, het matras was zo zacht en soepel dat ik er bijna in verzoop. Ik draaide, geen geluid. Ik bewoog. Geen gekraak.

En ik heb zelden zo kut geslapen als die nacht! Misschien moet ik nog wennen… hoop ik.