Vaarwel Twingo Deel 2

Deel 2

Een beetje ongelovig keek ik naar het waarschuwingslampje van de airbag. Waar elk dashboard probeert om zoveel mogelijk info de kant van de bestuurder op te gooien hield mijn Twingo het, normaal, summier. Ik mocht weten hoe vol mijn tank zat en hoe snel ik reed. En, omdat het niet anders kon, ook het aantal gereden kilometers. Voor de rest moest ik er maar op vertrouwen dat alles kloppen zou. De warmte van je motor?  Het aantal toeren? Daar moest ik mijn hoofd maar niet over breken.

En nu, op de laatst geplande dag dat ik ‘m zou hebben besloot hij zijn kont tegen de kribbe te gooien. Tijdens de rit smeekte ik hem om het lampje uit te zetten. Ik beloofde hem dat er een goed baasje zou wachten. Dat ik naar Veen reed aan het einde van december hoefde niets te betekenen. Hij reed nu bij mij, en volgend jaar zou hij ook gewoon rijden.

Ik reed naar de handelaar waar mijn toekomstige auto op mij wachtte. Nog voor ik werkelijk een testrondje had gereden was ik al verliefd op de Citroën C3. Het had alles wat ik wilde, en meer! In het midden was een scherm met de informatie over de auto, of de navigatie, of de radio, of het klimaat. Bovendien had ik nu de beschikking over bluetooth.

Mijn Twingo had dan wel de originele radio en alle knoppen werkten. Maar om een telefoongesprek te voeren moest ik een apparaat gebruiken dat een FM-signaal uitzond. Het werkte, maar het betekende ook dat iedereen die zijn radio op 107.6 had staan mee kon luisteren met mijn gesprek en muziek. Daar zou ik nu geen last meer van hebben!

Met mijn ogen op de Citroën was het zaak om af te rekenen met de Twingo. De handelaar waarvan ik de Citroën overnam had de mogelijkheid om de Twingo in te ruilen. Ik wachtte een beetje gespannen op het bedrag. Uiteindelijk kwam het verdict terug: honderd euro.

Ik vond het persoonlijk beledigend en een beetje schofterig. Zelfs bij een sloper zou ik meer krijgen voor de Twingo! Ja, hij was oud. Ja hij was een beetje (heel erg) versleten en toevallig was die ochtend een lampje gaan branden dat de airbag wellicht niet meer air zou baggen. Maar honderd euro was beneden mijn prijs! Beneden elke prijs! Ik zou de Citroën overnemen, maar met zo’n aanbod zou ik de Twingo niet weg doen!

Wat ik dan aan moest met de Twingo was nog niet duidelijk. Het was eind december in Veen, dus er stonden meerdere opties open. Maar dan zou ik mijn belofte aan de auto verbreken! In afwachting van het klaarmaken van de Citroën reed ik met de Twingo huiswaarts.

Ik kon ‘m af laten voeren naar een sloper. Maar het was geen auto die klaar was voor de sloop! Ik had nooit een auto af laten voeren die nog reed. Met een nieuwe APK zou de auto gerust nog een jaar mee kunnen. Wellicht meer. Maar op het internet zetten zag ik ook niet zitten. Ik heb ooit een keer een auto verkocht via marktplaats en ik kreeg toen mailtjes en belletjes van vage types. Uiteindelijk had ik zelfs ruzie met een potentiële verkoper omdat er later die dag nog een kijker zou komen. Ik had geen behoefte aan een herhaling.

Maar een auto verkoopt zichzelf niet! Ik dicht de Twingo eigenschappen toe, waaronder de eigenschap mij mee te nemen in zijn val. Toch is het niet iets dat je weg kan sturen of waarmee je langs Tussen Kunst en Kitsch gaat. Hoewel het natuurlijk hilarisch zou zijn als mijn Twingo een originele uit de negentiende eeuw zou zijn met merktekens van Mercedes en zijn vriend Benz.

Uiteindelijk besloot ik om de Twingo in te schrijven bij de site waar veel reclame voor wordt gemaakt en waar ze stellen alle auto’s te kopen. Ik had ooit wel eens opgezocht wat voor een club dit was, en deze kwam niet heel netjes uit de verf. Maar ik moest iets, en elk bedrag boven de honderd euro die ik ervoor zou krijgen bij inruil was meegenomen.

Na het invullen van de gegevens wachtte ik af. Ik was eerlijk geweest over de staat en het bedrag dat ik ervoor hoopte te krijgen. Wellicht dat er dus een bodembedrag in die richting zou worden gekozen. Mijn mailbox piepte en ik kreeg het aanbod… achtendertig euro.

Geen honderd. Niet meer dan honderd maar veel minder dan honderd! 38 euro! Ik heb thuis voor een groter bedrag aan statiegeld liggen. Als ik de wielen per stuk zou verkopen dan zou het meer opleveren. Met dit aanbod kon ik zelfs beter akkoord gaan met de inruil!

Toen gebeurde een kerstwonder. Een paar dagen te laat, maar wellicht dat Onze Lieve Heer iets te veel in beslag was genomen door het kraambezoek om zich met mij en mijn Twingo te bemoeien. De vorige eigenaar, waarvan ik de Twingo over had genomen, belde mij en vroeg of ik ‘m nog had. En wat ik ervoor wilde hebben!

Voor een bedrag ver boven de achtendertig euro, en boven de honderd liet ik mijn ouwe, trouwe en wellicht psychopatische Twingo bij hem achter om meteen daarna door te rijden naar mijn Citroën. Een andere auto. Een andere persoonlijkheid. Een nieuw avontuur.

Ik ga hem maar niet vertellen dat ik over een paar jaar uit ga kijken naar een nieuwe.