Omslaan

Toen ik een jaar of twaalf was, dreigde mijn moeder al met een diëtist. Ik was toen al te zwaar en dat lag hoofdzakelijk aan eten en te weinig bewegen. “Dan ga je elke week naar een vrouw, en hoeveel je ook afgevallen bent: het is nooit genoeg! Ze zal altijd tegen je zeggen dat je meer moet afvallen!”

Als iets klinkt als een lose/lose situatie is dat het wel. Ik zou me dus uit de naad werken om gewicht te verliezen, en wanneer ik wat verloor zou ik alsnog de wind van voren krijgen omdat het niet genoeg zou zijn? Daar paste ik vrolijk voor! In het tweede seizoen van Blackadder zoekt de hoofdpersoon (gespeeld  door Rowan -Mr. Bean- Atkinson) hulp bij een middeleeuwse arts. Hij had romantische gevoelens ontwikkeld voor zijn page, eigenlijk een vrouw in jongenskleren. De middeleeuwse arts schreef hem niet alleen bloedzuigers voor, maar diende Blackadder ook van repliek en hel en verdoemenis. Dat laatste was gratis bij de “behandeling” inbegrepen.

Blackadder had er al geen zin in. En ik ook niet. En dat was niet de enige les die ik van huis had meegekregen. Bij grotere maaltijden, of bij het gourmetten, zat ik niet zelden als laatste nog te eten. Want ja, ik houd natuurlijk van lekker, veel en lekker veel eten. En dat sloot goed aan bij mijn tweede les: bordje leeg!

Zin om achter de computer te gaan? Pas wanneer het bord leeg was, meehelpen met het afruimen? Dat kan niet wanneer je bord nog niet leeg is (lifehack). Bord nog niet leeg? Dan geen toetje! Een les die ik mee had genomen tot in mijn volwassen leven. Alleen wanneer het echt goor was, of veel te veel, schoof ik de maaltijd af. Verder at ik alles netjes op. Bordje leeg, mama blij!

En dat is geen geweldige les, of een goed gebruik, wanneer je gewicht probeert te verliezen! Een leeg bord is goed voor de afwas, en er is minder verspilling omdat je niets weggooit. Maar elke gram die je naar binnen werkt is een gram extra die je weer kwijt moet zien te geraken!

In plaats van stug dooreten, of langzamer eten om de file naar mijn maag aan te vullen, ben ik anders gaan eten. Zodra ik merk dat ik vol zit, is het ook sloes! Niet meer proppen, nee: stoppen! Heel zonde dat je een half bord af moet schuiven. Ultiem jammer dat je iets moet laten liggen of weggooien, of bewaren tot je het uiteindelijk weggooit. Maar het vlees is al dood, en de groenten zijn stervende. En je maag leeft nog.

Bovendien ben ik bewuster gaan eten. Niet meer als een zoutzak op de bank maar aan tafel. Rechtop! Nu heb ik alsnog mijn telefoon in mijn hand, al is dat voor een groot deel om in te vullen in een dagboek wat ik aan het eten ben. En zelfs de lekkerste maaltijd is een saaie bedoening wanneer je alleen, en in je eentje, voor je uit zit te staren.

En een andere les die ik heb geleerd; een diëtist wordt niet boos op je. Wanneer er iets mis is, een toename of een probleem, dan zal zij, of hij, kijken wat er precies aan de hand is. Wat eet je dat ertoe geleid heeft? Zolang je natuurlijk niet je bezoekjes aan de MCDrek probeert te verbergen in ieder geval.

Tenminste. Ik heb van de week mijn eerste afspraak met mijn persoonlijke coach en ik hoop dat ik gelijk heb. Anders klopt in ieder geval één van de twee lessen die ik van huis mee heb gekregen.