Stap voor Stap

Het is vreemd hoe een persoonlijke druk kan omslaan in golf van creatieve inspiratie. Ik had mijn cpap-apparaat en ik hou van het apparaat dat mij in de nacht in leven houdt. Maar ik verfoei de noodzaak ervan. Als het werkelijk ligt aan mijn gewicht dat ik dat apparaat heb, dan was het een reden om af te vallen. Ik gebruikte het credo “come what may” om deze stap te rechtvaardigen.

Ik lag nu, na de afspraak met de dokter over het GLI-traject op bed. Mijn vele zonden te overdenken en er kwam een derde reden bij mij op. Ik was bezig mijn leven te veranderen. Slapen met een apparaat was misschien een soort overgave. Maar het kon ook het aanbreken zijn van een nieuw begin.

Ik zette mijn leven in de steigers. Als ik werkelijk een olietanker was, dan stuurde ik niet aan op de kust, maar op een dok. Voor een nieuwe lik verf, voor het dichten van lekken. Het vervangen van motoren en alles wat een olietanker van 37 nodig heeft om met het moderne leven mee te kunnen draaien.

Terwijl ik daar lag, schreef ik een gedicht waar ik uiteindelijk AI voor (mis)gebruikte om een nummer van te maken. Een soort musical over een man die in een dal woont. Een dal waar het goed toeven is. Waar feest is, veel eten, drinken. Maar waar hij niet mag zijn omdat het voor hem dodelijk is om daar te zijn. Om te overleven moet hij een lange en barre tocht maken naar de top van een berg. Een berg die maar niet dichterbij lijkt te komen.

In andere gedichten en nummers beschreef ik zijn twijfel. Zijn twijfel die ook mijn twijfel was. De toon en bedoeling bleef hetzelfde; het was een lange tocht met veel gevaren. Monsters die hem wilden verleiden en terugsturen. Mensen uit het dal die hem weg wilden hebben en waarschuwden niet terug te keren. De aanpak van de man: stap voor stap.

Henry Ford, de autobouwer die over het algemeen wordt geroemd vanwege het moderniseren van de auto-industrie, zei dat een groot probleem makkelijker kan worden aangepakt wanneer je het in kleine stukjes hakt. En ik besloot ook zo te werk te gaan. Ik combineerde de uitspraak van Ford met mijn eigen filosofie als gamer.

In het spel Civilization beheer je een land van de oertijd tot de toekomst. Je gebruikt diplomatie, economie, geloof en technologie om je tegenstanders te slim af te zijn. Maar het snelst boek je winst bij oorlog. Het verzwakt je tegenstander, maakt je eigen rijk sterker en je wint er belangrijke gebieden en grondstoffen mee.

Nu is oorlog ook een ramp om te voeren. Al je voortgang op andere gebieden gaat achteruit, het is daarom zaak om een oorlog goed voor te bereiden en vooral uit te zoeken wat je werkelijk wil bereiken met een oorlog. En of het haalbaar is. Kleine doelen. Eén stad, misschien twee.

Als die doelen behaald zijn en ik nog aan de winnende hand ben, ga ik over op “stretch goals”. Doelen die ik nog kan halen, maar die niet echt nodig zijn. Kortom: kleine stukjes. Kleine stapjes.

Mijn eerste doel was het verliezen van gewicht. En dan niet meteen naar de negentig kilo. Eerst naar de honderdvijfendertig. Dat was al ruim vijftien kilo eraf. Daarna de honderdvijfentwintig, honderdvijftien, honderdtien. Eén goal, daarna stretch goals. En ik wilde daar mijn best voor doen. Vandaar dat ik mijn fiets van stal haalde en begon naar het werk te fietsen. In de avond begon ik wandelingen te maken en chips, chocola en suikerhoudende producten werden effectief verbannen uit mijn huis.

Toen ik een paar weken later mijn intake bij het online-GLI-traject had waren ik en de dame aan de andere kant van het beeld het er ook over eens dat ik de basis wel had (ik kwam aan mijn beweging, ik kwam ook aan mijn voeding) maar dat ik een extra duwtje nodig had om net in de juiste en gezonde richting te gaan.