Een Groep Dikkertjes

Een Leven in de Steigers Deel 4

Een Groep Dikkertjes

Ik was nu eindelijk op weg. Op dezelfde dag als mijn intake kreeg ik een weegschaal in huis. Een tweesnijdend zwaard; hij was “slim” dus ik kon hem verbinden met mijn telefoon. Maar ik moest daarvoor wel een app installeren.

Nu ben ik niet tegen apps. Maar ik was in de afgelopen weken in een spervuur aan apps terechtgekomen. Een app voor het Cpap-apparaat, een app voor de afvalclub, een app van Microsoft Teams en nu ook een app voor mijn weegschaal. De ene na de andere app kwam op mijn telefoon en de ene na de andere app wilde alles van mij weten. Ik werd er moe van en in mijn hoofd, als iemand opgegroeid vóór het woord app in zwang raakte, heet het nog gewoon: programma!

Maar ik deed mijn eerste weging en klokte op 151,8. Klinkt zwaar, is zwaar. Maar de steigers stonden en ik ging de verbouwing aan. Bovenop mijn werk, waar ik gemakkelijk tienduizend tot twaalfduizend stappen per dag verzet, begon ik met een rituele avondwandeling. En in het weekeinde ging ik ook lopen. De fiets had ik al om naar het werk te gaan.

Intussen ging het GLI-traject lopen. En dan wel in de vorm van groepssessies. Het onderdeel waar ik het minst naar uit had gekeken. Het was daarom ook een van de redenen dat ik het via het internet wilde doen. Ten eerste zodat ik dan niet speciaal vrij hoef te nemen om ergens naartoe te gaan. Ten tweede; het zou geen zielige vertoning worden.

Of in elk geval: minder zielig.

Volgens de filosofie van de GLI waar ik naartoe was gedirigeerd zorgt een groepsband voor ondersteuning, vertrouwen en kunnen mensen elkaar zo in de gaten houden. Een supportgroep. Of iets in die trant. Maar ik had een heel ander beeld in mijn hoofd. Ik zag voor mij een groep dikkertjes. Dikkertjes die dik bij elkaar gaan zitten en met elkaar gaan praten hoe het is om dik te zijn. En hoe ze dat niet meer willen zijn.

Een soort AA, of een afkickgroep van de drugs met verhalen hoe het zo gekomen is en hoe ze hopen er ooit vanaf te komen. Of de boel glashard, en dik, aan het bedonderen zijn en liegen hoe ze hun best doen niet meer dik te zijn terwijl ze erelid zijn van de McDonald's fanclub.

Met lood in mijn schoenen, wat misschien nog wel zou helpen bij het afvallen, sleepte ik me dus woensdagavond naar de eerste groepssessie. Notitieboekje bij de hand, nieuwe oorkleppen gekocht en de laptop opgeladen. Ik was er klaar voor!

Het was bijna zoals ik het mezelf had voorgesteld. De groepscoach was inderdaad een kleuterleidster die haar klas kwijt leek te zijn en met veel enthousiasme probeerde om de sfeer erin te brengen bij dikkertjes die alles behalve zin hadden om dik te zijn, maar ook geen goesting hadden om in een groep te zijn met andere dikkertjes. Er waren ook uitzonderingen, zoals iemand met een herseninfarct die eigenlijk vooral wilde leren gezond te eten.

Zoals één van de aanwezigen opmerkte; jullie zijn een stok achter de deur. Precies zoals ik het zelf had ingeschat. Maar ik moest (en dat is een belangrijke factor) deze groep een half jaar volgen. En daarna zou ik nog anderhalf jaar de vinger aan de pols gehouden krijgen. Met de verwachting dat ik een gesteld aantal kilo’s per maand zou verliezen. Come what may.

Nu was ik al een beetje begonnen. Ik had mijn avondwandelingen. Ik had mijn fietsen. Ik had zelfs mijn ontbijt aangepast. In samenspraak met een AI had ik een gezondere en meer voedzame maaltijd dan twee broodjes met hagelslag of pasta en zat ik nu aan de magere kwark met havermout en fruit in de ochtend. Aan de rest van de maaltijden hoefde weinig te gebeuren.

Toen ik later die week op de weegschaal ging staan, maakte ik me op voor een lager getal. Ik verbond mijn telefoon, startte die app en kreeg… een error.